Wat een beetje eerder is dan dat standaard het doek omhoog gaat in New York, gewoonlijk om 8:40.
Mamma in daar? - Neen, is nog niet terug.
Ga jij dikwijls naar New York?
Zei ze waar zij naartoe ging? - Neen.
Ik ga daar een paar keer per jaar heen.
Naar New York gaan is niets in vergelijking met naar Chicago gaan,
enkel een bos meer mensen die samengeperst zijn.
Zo, bent u daar geweest? - Verschillende keren.
Walter! - Dikwijls.
Waarom wordt aan deze man geen verfrissing aangeboden?
Zij weten niet hoe ze iemand moeten ontvangen, man.
Ik heb echt geen behoefte aan iets. Dank u.
Waarom dragen jullie universiteitsjongens altijd van die dwaas uitziende witte schoenen?
Walter! - Witte schoenen, bij deze koude.
George, u gaat hem moeten excuseren. Hij heeft wat te veel gedronken.
U moet me niet me excuseren.
Ik zal mezelf wel excuseren, als ik er behoefte aan heb om me te excuseren.
Ik wil enkel zeggen zij er grappig uitzien als de hel.
Wel? - Het is de universiteitsstijl
Stijl, van mijn kont.
Ik hoorde dat uw vader op het punt staat dat grote hotel te kopen daar aan de overkant van de laan.
Dat is een spitsvondige beweging. Zie, uw vader bevalt me, hij denkt groot.
Maar U kreeg daar zeker wel wat van mee. Zoals vader, zoals zoon.
Misschien komen wij ooit elkaar wel eens tegen,
Samen een paar pintjes drinken en over zaken praten.
Ik denkt het niet, Walter.
U denkt wat niet? - Ik heb daar werkelijk geen tijd voor.
Oké, begrijp het. U bent enkel een drukke kleine jongen, of niet soms?
- U hebt zich nooit bezig gehouden met mensen zoals ik. - Wat is uw probleem, Walter?
U bent mijn probleem. En de mensen zoals U.
Zij zijn de universiteitsjongens. Alsof U dat beter maakt.
Wat leren ze U daar?
Sociologie en psychologie?
Zij leren je daar niet hoe je een man wordt.
Zij leren je niet hoe je uit deze miserie komt en de wereld echt in elkaar steekt.
Zij onderwijzen u enkel hoe en welke boeken je moet lezen en verfijnd te praten,
en hen lafaard uitziende witte schoenen te dragen.
U bent één en al een vat vol bitterheid, man.
En u?
En jij, heb jij dan geen bitterheid in jou?
Er bestaan geen fonkelende sterren die enkel maar voor het grijpen zijn.
Ben je nu gelukkig?
U weltevreden hoerenjong. U kreeg me zover.
Jij kreeg de hele wereld aangeboden in uw handen op een zilveren schotel dan nog.
U hebt vervloekt gelijk, ik ben bitter.
Man ik ben een vulkaan een vulkaan. Ik ben een reus. Een reus die door mieren wordt omringd.
De mieren kunnen zelfs niet begrijpen over wat de reus aan het praten is.
Walter, is er echt dan niemand die je steunt en in je gelooft?
Bij de hel neen, omdat er niemand achter mij staat.
Zelfs mijn eigen moeder niet.
Klaar.
En je ziet er prachtig uit!
Alle twee veel plezier.
Tot later samen.
Tot ziens. - Dank u.
Walter. - Begin niet.
Beginnen met wat?
Met je gezeur. Waar was je?
Met wie was je? Hoeveel geld heb je uitgegeven?
Walter, liefje, kunnen we niet gewoon proberen om er samen over te praten?
Ik was gewoon uit, gaan praten met mensen die me begrijpen.
Mensen die de om de dingen geven welke ik in gedachten had.
Ik veronderstel dat mensen zijn zoals Willy Harris. - Ja, mensen zoals Willy Harris.
Goed, dan waarom beginnen jullie dan allemaal niet met een eigen zaak
in plaats van er alleen maar over te blijven praten?
Waarom? U wilt weten waarom?
Omdat wij allen gebonden zijn aan een ras van mensen
dat helemaal niet weet hoe iets moet gedaan worden, maar alleen kreunt, bidt en baby’s heeft.
Liefje, waarom kunt je niet ophouden me steeds te bestrijden? - Wie bestrijdt er u?
Wie geeft er zelfs iets om u?
Goed, ik realiseerde me alleen niet hoe slecht het tussen ons ging.
Ik realiseerde enkel niet dat we elkaar ergens verloren zijn.
Het spijt me.
Het spijt me voor deze nieuwe baby, Walter.
Wil je wat hete melk?
Met al die alcohol die je in je lijf hebt, als je naar huis komt, dacht ik dat je misschien
beter iets heets in uw maag kon hebben. - Neen, ik wil geen hete melk niet.
Wil je wat koffie? - Neen, ik wil geen koffie ook niet.
Ik wil geen hete melk. - Wat dan wel?
Wat?
Wat anders kan ik u geven, Walter? Wat? Wat? Wat kan ik u geven?
Het kan soms ruw aan toe gaan, is het niet, baby?
Tussen twee mensen,
daar is niet altijd zo een goede verstandhouding dan de mensen over het algemeen denken dat er is.
Ik bedoel, zoals tussen mij en jij.
Hoe is het zover kunnen komen dat we zelfs angst hebben...
en voorzichtig zijn om elkaar wat te vertellen?
Wat is er gebeurd en gaat er om in die mensen, die feitelijk dicht bij elkaar zouden moeten staan?
Ik weet het niet.
Onlangs, heb ik daar heel veel over nagedacht.
In verband met jij en mij, bedoel je?
De manier waarop er iets tussen ons in is komen te staan.
Walter, er zijn niet zo veel problemen tussen ons.
Niet wanneer je naar me toekomt en je probeert er met mij over te praten.
Kom naar me toe, probeer het, zelfs al maar een beetje.
Soms...
Soms, weet ik zelfs niet hoe het te proberen.
Walter.
Walter, baby. De dingen gaan zo niet altijd blijven.
Neen, Walter.
Soms kunnen de mensen dingen doen zodat de dingen beter worden.
Herinner jij je de manier nog waarop we met elkaar konden praten voor dat Travis geboren was?
Herinner je, de manier waarop wij gingen leven?
Herinner je het je nog?
En het soort huis dat wij gingen hebben?
Ik herinner het mij. - Ja.
Walter, het is allemaal begonnen door van ons weg te sluipen.
Het spijt mij.
Oh, mijn! Die bushalte schijnt nog verder weg te zijn 's nachts.
Waar was je de hele dag, Mamma?
Hoe voel jij je, liefje?
Waar ben je de hele dag geweest? - Waar is Travis?
Waarom kan hij niet gewoon hier in de buurt blijven?
Ik heb hem niet gezien. - Die jongen gaat het van mij krijgen.
Mamma.
Ja, Walter.
Waar was u?
Ik ging de binnenstad in. - Wat bedoel je met de binnenstad?
Ik had wat kleine zaken te regelen en op te lossen.
Welk soort zaken?
Kom, nu. Ken je niets beter dan me zitten uit te vragen.
Mamma, u gaat toch geen gekke dingen doen met dat verzekeringsgeld?
Mamma, ik was slechts bij de buren. - Mamma, niets.
Ik hebe u al duizend keer verteld dat je niet mag weglopen. Nu ga je daar in.
Goed, laat me hem minstens eerst iets vertellen.
Het is belangrijk, en ik wil dat hij de eerste om het te horen. Travis.
Travis, baby, herinner je je dat geld dat met de post kwam vanochtend,
dat geld dat iedereen zo opgewekt maakte?
Ja, Oma.
Waar dacht je dat je Oma geweest is en gedaan heeft met dat geld?
Ik weet het niet, Oma.
Zij ging weg en kocht voor u een huis. - Wat?
Het gaat dat van u zijn wanneer u een man bent geworden.
Ben je blij?
Goed, ja, Oma. Ik wilde altijd al in een huis wonen.
Goed, nu kun je eraan beginnen. Geef me wat suiker.
Nu wanneer u uw gebeden zegt vanavond,
kunt ge god bedanken en uw grootvader,
omdat het dankzij beiden is dat je het huis hebt gekregen.
Ga nu, ga daar binnen.
Mamma. - Ga.
Zo, U ging en ge deed het. - Ja. Ja ik deed het.
Loof de Heer.
Walter, liefje.
Walter alstublieft. Laat me blij en tevreden zijn Walter. Walter, jij bent toch ook blij.
Walter, het is een huis.
Hoe groot is het?
Waar is het? Hoeveel kostte het? Wacht. Wacht.
Wanneer verhuizen wij?
De eerste van de maand.
Loof de Heer! Loof de Heer!
En het is ook nog een mooi huis. Drie slaapkamers.
Een grootte voor jullie twee.
Natuurlijk, ik en Beneatha, wij moeten nog een ruimte delen,
maar Travis zal zijn eigen kamer hebben.
En ik had gedacht dat als de nieuwe baby een jongen is,
kunnen we er zo een dubbeldekker, stapelbed in plaatsen.
En er is een tuin waar, misschien ik een weinig aan het groeien kan krijgen,
en een kelderverdieping, en...
Kijk, het betekent niet dat ik het maken aantrekkelijker wil maken dan dat het is dan is het.
Het is juist een volledig maar een beetje verouderd huis.
Maar het zal van ons zijn.
En het maakt een verschil bij een mens wanneer hij op vloeren kan lopen die van hem zijn
Waar is het?
Het is in Clybourne Park.
In Clybourne Park?
Lena, daar leven en wonen toch geen kleurlingen in Clybourne Park.
Goed, daar zullen er een paar zijn, nu.
Zo dat is de vrede en het comfort dat gij voor ons kocht terwijl je naar de stad ging vandaag?
Ik probeerde enkel om de aardigste plaats te vinden voor de minste hoeveelheid geld.
Nu, let op jullie,
Ik ben nooit één geweest om niet bang te zijn voor krakers,
maar Lena, waren er dan geen andere huizen??
U bedoelt voor kleurlingen? - Ja.
Er waren er heel wat, goed weggestopt, ergens,
in slechtere staat en kosten meer geld. Neen.
Ik deed het beste wat ik kon.
Alles dat ik dan kan zeggen...is
Het is mijn tijd om dit leven vaarwel te zeggen...
Zeg vaarwel aan deze barstende muren,
en deze marcherende kakkerlakken
en de schamele kleine kast die nu of nooit geen verontschuldiging voor een keuken meer zal zijn.
Ik ga het goed en luid zeggen. Halleluja!
Vaarwel, ellende.
Ik wil nooit meer uw lelijk gezicht opnieuw zien.
Nu ga ik mij met Travis bezig houden.
Mijn God, ik voel er zeker niks meer voor om vanavond nog iemand af te ranselen.
Zoon, u begrijpt wat ik gedaan heb, juist?
Ik heb mijn familie zien uiteenvallen recht voor mijn ogen vandaag.
Wij spraken over het doden van baby’s en wensen elkaars dood.
Wanneer zo begint te gaan, moet iemand iets anders doen. Iets groots.
Vooruit, zoon.
Vooruit. Al wil je het niet zeggen, diep in je binnenste, weet gij dat ik juist heb gehandeld
Wat wenst ge dat ik zeg, waarvoor heb je juist gehandeld?
U bent het hoofd van deze familie.
Het was uw geld en u deed wat u met het wilde doen.
Dus. Wat wenst dat ik zeg, waarvoor heb je juist gehandeld?
Dat gij gewoon een droom afslachtte van mij.
U, die altijd sprak over de dromen van uw kinderen.
Walter Lee. Walter, wacht.
Wacht, Walter.
Hallo, suiker.
Walter, wij gaan sluiten. Terug opnieuw open om 10:00, in orde?
U moet eten, liefje. Er is nu iets meer dan jezelf alleen waarvoor jij moet eten, weet je?
Hij zal wel terugkomen. Ik ken mijn zoon. Hij zal naar huis komen.
Hallo.
Hallo, Mevr. Arnold. Ja, is dit zijn moeder.
Goed, wel ik ben er zeker van dat hij dacht dat hij vrij had vandaag, en...
Ja, je mag er zeker van zijn, ik zal het hem zeker vertellen.
Ja, dank u.
Walter Lee verscheen niet op het werk.
Als hij daar morgen niet staat, gaat hij zijn baan verliezen.
Het gaat wel in orde zijn, liefje.
Ik kom terug.
Goedemorgen. Kan ik u helpen? - Neen, hebt u niet genoeg gedaan?
Laten we gaan.
Nu gaat ge me volgen en mee naar buiten gaan, Walter Lee.
Nu, ogenblikkelijk.
Neem voor me over.
Al je kleren uittrekken en trek dit aan.
Zeker hopen wij dat we geen hele bos sneeuw krijgen deze winter.
Ik zag nooit sneeuw tot hier naar de Verenigde Staten kwam.
We hebben zulk een onzin in Kingston niet.
Ik lach nu wanneer ik er over denk, hoe ik opgroeide,
gewoonlijk klaagden we over de koude.
Kind, ik kende geen "koude" tot ik hier naar Chicago kwam.
Het is alsof wij rechtstreeks van het vuur naar de diepvriezer verhuisden.
U gaat door met die kleding, Euh?
Ik zal direct terug zijn.
Dank u. - U bent welkom.
Waar was jij, Walter?
Ik weet dat u niet op je werk bent geweest. - Ik ben uit geweest, Mamma. Gewoon uit.
Zo, is dat het? Je heb zeker je ganse ronde gedaan, vandaag?
De volgende keer kom ik jou zoeken,
En dan zal ik je vinden liggend in de goot, dronken in je braaksel of nog erger.
U werd gekwetst en voelt de pijn in u?
U denkt u de enige kleurling bent in Chicago met pijn?
De enige man?
Goed, ik was gewoon een man te hebben
die er werk van maakte om zijn pijn draaglijk te maken.
En hij werd veel zwaarder op de proef gesteld dan jij nu, maar hij deed het met waardigheid.
Ik was gehuwd met die man, Walter.
En zoals ik uw vader kende, ken ik u. U twee bent niet zo verschillend.
Veertig jaar geleden, Mamma verliet u het Zuiden. Waarom deed u dat?
Waarom ging u weg van de enige plaats u ooit kende?
Goed, om de zelfde reden dan de meeste mensen die naar hier kwamen, veronderstel ik.
Om iets beter te vinden, om meer van mijzelf te maken.
Maar het was niet zoals ik ging de wereld in brand zetten.
Maar u kwam. U liet niemand niet er u van tegenhouden.
Omdat niemand anders het recht u had te vertellen
dat wat u wilde doen juist of verkeerd was.
U moest komen, nietwaar, Mamma?
En U geraakte op uw trein.
Zo waarom in de naam van de God wilde u me de mijne niet laten nemen toen mijn tijd kwam?
Ik heb de kans gemist, Mamma en ik denk niet ze opnieuw terugkomt.
Ik gaf de man $3.500 voor het huis.
Goed, dan blijven nog $6.500.
Ik wil $3.000 op de spaarrekening zetten voor de opleiding van Bennie
en de rest wil ik voor u op een lopende rekening te zetten
die op uw naam staat.
En dan beslist je zelf wat je er mee wil doen
Nu, ik weet dat het niet zoveel is als je wilde,
maar het is alles dat ik in deze wereld heb gekregen.
Goed, vanaf nu ben jij de man van het huis, en het hoofd van deze familie.
Zo, ik laat het aan u over.
U vertrouwt mij voor dat, Mamma? - Ik ben nooit gestopt met je te vertrouwen.
Zoals ik nooit zal ophouden met van u te houden.
En nu moet gij naar huis gaan naar uw vrouw die gij ongerust en ziek hebt gemaakt.
Oké, Mamma.
Hallo, Mary. Het is Walter Lee. Ik voel me goed, heel goed zelfs.
Neen, het regent niet hier bij ons. Al wat ik zie is zonneschijn en een blauwe hemel.
Is Bobo daar? Ja, dank U.
Bobo, mijn man. Bel Willy Harris op. Wij zijn terug bij de zaak. Ja.
Ik kan u niet vertellen hoe goed dit voelt, Walter. Naar de film en een dansje.
Ja, u zou wat vaker thuis moeten weglopen.
Ik zou liegen als ik u zou vertellen dat ik geen heel gelukkig man ben, Ruth.
Alles begint in zijn plooi te vallen.
Het zal iets groots worden. Je zult het wel zien.
Meer ga ik er niet over zeggen. het zal iets groots worden, niettemin.
George. - Vooruit, Bennie.
Wij hadden samen een aardige tijd. Bederf het nu niet. - Kunnen we niet gewoon praten?
George, praten.
Beneatha, wij praten altijd, en soms let ik daar niet zo op,
maar er is meer dan dat in een relatie, weet ge?
Zo, laten we beginnen aan het "meer" deel.
Wat bent u van plan om te doen, George?
Goed, eerst, zal ik mijn arm rond u leggen, zoals dit.
Ik ben ernstig, George.
Oké, ik zal het je even uitleggen.
Ik ben van plan om de universiteit te beëindigen, dan krijg ik een baan in het bedrijf van mijn papa,
verdien heel wat geld en dan wil ik trouwen.
Gelukkig nu?
Ben je ook bezorgd om mij? Wil?
Ik denkt dat u me, in dat elk geval zult vertellen.
Ik wil een verschil maken. - Een verschil?
Ja. Wil niet zoals alle anderen zijn, zoals Mamma's en Ruth.
Ik wil iets met mijn leven doen. Begrijp je wat ik bedoel?
Neen.
Hallo.
Ik denk wij allemaal samen zouden moeten gaan kijken naar het huis, morgen
en Ruth heeft een groot idee. Niet waar, baby?
Ja, ik heb een idee. - U hebt er ook één.
Geef ons een paar minuten, alstublieft. - Ja, Mijnheer.
Dit moet zij het. - Verkocht. Verkocht.
Het is charmant.
Goed, nu, ik heb gezegd dat het een herenhuis was.
Goed, waarom gaan we niet naar binnen? - Een herenhuis ziet nooit beter dan dit.
Dame, wat u hebt gedaan? - Oh, dat zal u zien. Vooruit, je zult het zien.
Oh, bekijk deze badkamer.
U zei dat onze slaapkamer boven aan de rechterkant is.
Mijn eigen badkamer. - Dit is hier mijn slaapkamer, deze.
Niemand raakt deze slaapkamer aan. - Neen, dit is mijn kamer. Dit is…
Oh, alstublieft… - Dit is mijn kamer!
Oké, is dit haar kamer. Mijn goedheid doet me weer toegeven.
Excuseer me.
Waar is zij? - Op de binnenplaats.
In orde, ga de taxi en neem het materiaal.
Goedheid.
Bekijk mijn keuken. - Bekijk uw keuken.
Mijn keuken.
Kijk wat ik aan de overkant kreeg. - Wacht een minuut, nu.
Wat is dit alles? - Oh, ik weet het niet.
Ik heb geen idee. - Precies hier. hier. hier.
Zet U precies hier, Uw Hoogheid.
Wij hebben iets kleins voor U. - Oh, die mooi is.
Oké.
Nu, dat zullen wij niet moeten gebruiken onze goede vorken en lepels, Mamma.
Oh, dit is prachtig. Dit is prachtig.
Kan ik nu mijn geschenk afgeven, Mamma? - Ja. Ja, alvorens u ontpoft, jongen.
Mijn Oh. - Het is de grote.
Travis wilde niet samen leggen met de rest ons, Mamma,
dus hij ging winkelen en kocht zijn eigen geschenk.
Travis. - Travis, liefje, wat is dat?
Zie, het is een hoed om te tuinieren, zoals de dames dragen in de tijdschriften.
Wacht, wacht, wacht. Wij gaan haar hoed afzetten.
En, wie was er met hem toen hij dat kocht?
Goed, het ongewoon. Het is kunstvol. En hij koos dat zelf uit.
Vind je het mooi, Oma? - Oh, ik hou er van.
Oh, ja, dit is een mooie hoed. Ik heb altijd al zo een gewild.
Mamma, u ziet er uit alsof je klaar bent om te gaan katoen kappen, zeker en vast.
Ga weg, Walter Lee.
Uw menig wordt niet gevraagd. Dit is een mooie hoed.
Vooruit, neem deze dingen mee naar de kelderverdieping.
Stop met lachen.
Wij lachen niet, Lena. Wij lachen al niet veel.
Het is lang geleden dat ik haar nog zo gelukkig gezien heb.
Zo, U vindt het mooi?
Wat?
Vooruit. Naar binnen gaan.
Gegroet, buren. Gegroet.
Dikke groeten.
Man, als u niet opstaat.... Hé.
van wie verondersteld neer te liggen.
Allen te zijner tijd, Mevr. Younger. Het vrije tijdsleven is juist rond om hoek.
Goed. Wel haast u wat. Ik ben klaar.
Beneatha. In welke doos moeten de potten? - In het krat aan het fornuis.
Neen, in die krat steekt het Chinees porselein van uw moeder.
"Ik had een droom over onze toekomst. - God, wil ik dit horen?
Neen, u moet het niet horen. Spoedig gaat ge er in leven.
Aardig dat. - Vooruit, nu.
Vooruit. Vooruit, meisje. - Oh, mijn goedheid.
Laat me u tonen hoe je moet dansen, zoals de rijken dansen.
En dan spreken over ouderwetse Zwarten. - Welk soort Zwarten?
Ouderwetse.
Goed, als wij oude Zwarten zijn, dan bent gij één van de nieuwe Zwarten.
Ja, en met de nieuwe Zwarten bestaan er overeenkomsten,
Om bij hun eerste algemene uitvoerende vergadering Beneatha te verkiezen
als Voorzitter van Oneindige Agitatie.
Voorzitster en ik zal de kroon met trots dragen.
Meisje, ik geloof u de eerste persoon in de geschiedenis van het volledige menselijke ras bent
om zichzelf met succes te hersenspoelen.
Ik bedoel, vervloekt, zelfs soms neemt NAACP vakantie.
Ik kan dit kuiken nu al bezig zien alvorens zij één van haar operaties uitvoert
zij gaat over die arme kat, leunen alvorens zij hem snijdt
zij gaat zelfs de lef hebben om hem te vragen, "Mijnheer, wat is uw mening over burgerrechten?"
Zij, zal dat doen ook.
Stokken en stenen kunnen mijn beenderen breken, maar woorden zullen me nooit kwetsen.
Hoe vind je dat?
Broer. - Walter.
Hallo. Verontschuldigt U mij, Ik heb geklopt en veronderstelde dat niemand...
Ik......zoek, Mevr. Lena Younger.
Waarom zet U zich niet, M... - Lindner. Carl Lindner.
Walter Younger.
Ik behandel het grootste deel van mijn moeders zaken en dit is mijn vrouw, Ruth.
Hoe maakt u het? - En mijn zuster, Beneatha.
Zet U. - Waarom, dank u.
Alles naar wens zo? - Alles is prima in orde zo, dank U.
Luister, ik vertegenwoordig de Clybourne Park Vooruitgang Maatschappij.
Waarom zet U uw dingen niet neer, en maak het voor jezelf comfortabeler?
Waarom, dank u. Dank u zeer. Ik ga dat even daar plaatsen.
Zoals ik kwam te zeggen, ik vertegenwoordig de Clybourne Park Vooruitgang Maatschappij.
Zou u iets willen drinken? Ruth, geef deze man een pintje.
U wilt - Neen, neen, neen, neen. Geen dank.
Neen, neen alles is in orde zo. Dank u zeer.
Zeker? - Ja, ik... Werkelijk, geloof me alles is in orde zo.
Nu, ik ben niet zeker in hoeverre jullie, mensen op de hoogte zijn van onze kleine organisatie.
Maar het is een communautaire groep die zich bezighoudt, evalueert, en toekijkt op de fundamentele dingen.
Als?
Als buurt onderhoud, speciale projecten.
Wij hebben een Comité van de Richtlijn voor Nieuwe Buren.
En wat doen zij?
Dat is een soort van Verwelkoming Comité, waarvan ik de voorzitter ben.
En wij gaan rond en wij komen samen, ontmoeten de nieuwe buren die hier komen wonen
en wij geven hen een zekere soort leidraad van het reglement van hoe wij dingen in Park Clybourne doen.
Reglement?
Ja, en wij hebben ook een categorie,
wat binnen de vereniging de naam draagt, Speciale Communautaire Problemen.
En, ik bid U om ons te vertellen, wat dat zo al van dingen zijn? - Beneatha.
Vertel het maar rechtuit. - Goed...
U ziet er precies niet erg op uw gemak uit, M. Lindner. Wil u een andere stoel?
Neen, neen, neen, neen, ik zit goed.
Laat me enkel tot de kern van de zaak komen.
Ik ben zeker dat u zich bewust bent van enkele incidenten
welke zijn gebeurd in diverse delen van de stad
waar gekleurde mensen naar bepaalde gebieden zijn verhuisd.
Nu, wat wij hebben, ik voel dat zo, is een unieke organisatie in de Amerikaanse samenleving,
waar wij proberen om daar iets aan het te doen.
Ik meen, dat het grootste deel van de problemen in deze wereld
er zijn omdat de mensen niet samen gaan zitten en met elkaar praten.
Goed, amen voor dat. - Ja.
En dat is de manier dat wij dat aanvoelen in Clybourne Park.
En dat is waarom ik werd verkozen om met de mensen op een vriendelijke manier te gaan praten,
en hen er toe aan te zetten om met mekaar te praten,
en zie, weet u, als wij dit ding konden uitwerken.
Wat uitwerken?
Alstublieft, geloof me wanneer ik zeg
dat ras bevooroordeling absoluut niets met dit alles te maken heeft.
Het is alleen maar zo dat de mensen in Clybourne Park van mening zijn,
voor het geluk van alle betroffen, dat er hier beter geen Zwarte families zijn,
zij zijn gelukkiger, als ze leven in hun eigen gemeenschappen.
Dit, vrienden, is het Welkom hetende Comité.
Is het dit dat U ons moest komen vertellen en waarvoor U die hele weg gekomen bent?
Goed, in aansluiting van wat ik jullie hier kwam te vertellen,
Wij hebben ons zeer goed voorbereid om uw familie een zeer grootmoedige aanbieding te doen.
Ja?
Ja, de vereniging, samen met de collectieve inspanningen van onze mensen,
wil graag uw huis, natuurlijk met de nodige financiële winst van uw familie terugkopen.
God wees genadig. Dit is levend sterven? - In orde, was het dat?
Wat? Neen, ik wil graag de nauwkeurige bepalingen van deze financiële overeenkomst geven, als ik dat mag.
Oh, neen, neen. Wij hebben geen nauwkeurige bepalingen van geen enkele overeenkomst nodig.
Voelt u werkelijk...
Neen, neen. Maak niet ongerust over hoe ik me voel. Vooruit. Uit mijn huis.
In orde, wat denken mensen als jullie daarmee te bereiken
door te verhuizen naar een buurt waar jullie helemaal niet welkom zijn?
U weet, mensen krijgen verschrikkelijke ideeën wanneer zij voelen dat hun hele levenswijze,
alles zij ooit voor werkten wordt bedreigd.
Ga weg nu.
U kunt geen mensen dwingen om hun hart te veranderen, M. Younger.
In geval u van mening zou veranderen, u hebt mijn kaartje.
Vooruit, Oma, vertel me.
Ik ga het u niet vertellen. Ik vertelde het je vroeger eens, u...
Is dit alles wat jullie met drie reeds hebben
sinds ik hier wegging vanochtend?
U kreeg allemaal de energie van de dood. Hoe laat komen de verhuizers?
4:00. - Goed, dan wat is er verkeerd met jullie?
U had een bezoeker, Mamma. - Zeker, is dat de reden? Wie?
Het welkom hetende Comité. - Wie?
Het welkom hetende Comité.
Zij zeiden dat zij zeker heel blij gingen zijn om u te zien wanneer u daar aankomt.
Ja zeiden zij zelfs nauwelijks kunnen wachten om uw gezicht te zien.
Over wat spreken jullie allemaal?
Een Mijnheer van het Clybourne Park Ontwikkeling Vereniging
Oh, wat wou hij? - Hij wilde u welkom heten, Lena.
Zie, het één ding dat zij nog niet hebben in hun mooie buurt
dat zij daar broodnodig hebben, is een fijne familie van gekleurde mensen.
En hij liet zelfs zijn kaartje om zijn openhartigheid te bewijzen.
Ga daar aan de andere kant, en pak die zaken.
Bedreigde hij ons? - Oh, neen, Mamma.
Zij doen dat nu niet meer. Hij sprak van broederschap.
Hij zei wij allemaal moeten gaan samen zitten en elkaar haten
in een goed Christelijk broederschap.
Heb genade.
Zij wilden het huis van ons terugkopen.
Met een goede financiële winst voor ons.
Waarom? Wat denken zij dat wij gaan doen? Hen opeten?
Neen, liefje, met hun trouwen. - Oh, Vader, helpt ons.
Wij hebben geen hulp nodig, zij doen het. - Neen, baby, we hebben allemaal hulp nodig.
Kan niemand nergens dan nog gaan, waar wij met zijn allen kunnen samenleven in deze wereld.
Niet als zij het kunnen hebben op hun manier.
Mamma, gaat u dat meenemen naar het nieuwe huis?
Ja, dat doe ik. - Dat uitgerafelde oude ding?
Het zegt heel veel over mij. - Zo, daar. Mevr. Ding.
Wij dringen binnen in een nieuw morgen.
Mamma, weet u hoe het voelt om in een blokkenwagen te klimmen?
Wat? - U weet... het
Ik kreeg vleugels, gij kreeg vleugels Alle chillun kregen vleugels van God
Het is "kinderen" niet "Chillun".
Minstreel man.
God, als die mens... terug is
Wie is het? - Ik ben het, Walter. Kan ik u spreken?
Neen, Ik kreeg het.
U allemaal iets inpakken. - Ja, doe alstublieft iets.
Mamma, onze toekomst is aangebroken.
Ik kreeg vleugels, gij kreeg vleugels Alle chillun kregen vleugels van God
Bobo.
Waar is Willy? - Kunnen wij praten, Walter?
Ja, vooruit, kom maar binnen. - Alleen.
Hé, Mevr. Ruth. Mevr. Lena. - Hallo, Bobo.
Ik ben direct terug.
Daar niets verkeerd aan de hand, of wel?
Laat me u vertellen, Walter.
Ik ga het u vertellen. U weet hoe het was?
Het is al het geld dat wij, mij en Mary hadden, ons complete spaargeld.
Waarom vertel je me dat allemaal?
U weet, ik en Willy waren verondersteld om naar Springfield te gaan.
Ja, om wat geld rond te strooien.
Ik kreeg een slecht gevoel over dat, Walter, Ik kreeg een echt slecht gevoel daarover.
U gaat me vertellen dat je niet ging? - Ik probeer u te vertellen, Walter.
Wel vertel het me dan, Bobo. Wat is er aan de hand met u?
Ging u? - Neen.
Waarom niet? - Ik had geen enkele reden meer om te gaan.
Waar spreekt u over? Bobo, u begint beter iets te vertellen wat steekhoudt.
Ik probeer het u te vertellen, Walter.
Toen ik naar het treinstation ging om Willy gisteren te ontmoeten, zoals wij van plan waren,
Man, hij is nooit verschenen.
En hij had het geld?
Ik gaf hem al het geld, zoals wij akkoord gingen.
Waarom is hij toen niet verschenen? Waar was hij? Waar is hij?
Ik weet het niet.
Wat bedoelt u weet het niet? Waar is hij?
Ik weet het niet. ik heb zes uur gewacht. Ik heb gewacht tot de laatste trein naar Springfield vertrokken was.
Man, dat...is Dat is al het geld dat wij in deze wereld hebben gekregen.
Bobo, misschien ging hij alleen.
Misschien miste u elkaar bij het station.
Hij nam waarschijnlijk een vroegere trein.
Vooruit, man, u weet Willy had zijn eigen manieren.
Walter. - Daar geen manier.
Er is geen manier, hij moet toch ergens zijn. Hij moet er alleen maar zijn.
Vooruit, wij gaan hem vinden.
Bobo? - Wat de kwestie met u, Walter?
Wanneer een kat met uw geld gaat lopen, laat hij geen kaart achter.
U legt er zich beter bij neer. U legt er zich beter bij neer.
Er is geen manier. Willy zou dat niet doen.
Neen.
Willy zou dat niet doen.
Neen. Oh, God.
Neen, Willy. Oh, God, laat het niet waar zijn.
God, neen, neen. Niet met dat geld. Alstublieft, God, niet met dat geld.
Dat was al geld dat wij hadden!
Het spijt me, Walter.
Ik had mijn leven op deze overeenkomst ook afgebakend. - Ga!
Is het gegaan, zoon?
Walter Lee.
Is het gegaan?
Mamma. Mamma, het spijt me. Mamma. - Het schoolgeld van uw zuster.
Neen.
U gebruikte dat geld ook?
Mamma, ik ging nooit naar de bank.
Mamma, is het allemaal weg. Alles. Mamma, het spijt me.
Ik hem om naar huis te zien komen, nacht na nacht
en hij keek naar het tapijt en hij keek naar mij,
het rood zichtbaar in zijn ogen, de aders die zich in zijn hoofd bewogen.
Ik heb hem zien veranderen, mager en oud, alvorens hij 40 was,
werken en werken en werken, zoals iemand zijn oud paard, zichzelf dood,
en gij geeft het in één dag weg.
Mamma. - Oh, God!
Toon me U sterkte.
Het spijt me.
Wordt u uitgesloten? - Neen.
Oh, oké.
Goed, ik had wat vrije tijd, en ik dacht ik ga er heen en ga wat helpen met inpakken.
Het is iets magisch ongeveer zoals een familie in voorbereiding op een reis.
De stroom van het leven. Het doet me aan Afrika denken.
Afrika.
Dit is er geen goede stemming voor. Vandaag is een dag voor zonlicht.
U beweegt zich, zoals je mij liet bewegen.
Iets is er verkeerd.
Hij gaf het geld weg, Asagai. - Wie gaf welk geld weg?
Het verzekeringsgeld. Mijn broer gaf het weg.
Hij heeft het weg gegeven? - Hij zou zeggen dat hij een investering deed.
Het spijt me.
Maar, weet u, mijn Broer is niet diegene die gek is.
Hij deed wat hij voor zinvol hield.
Mamma is de gekke, door er voor te vallen en onze levens weg te werpen.
Misschien begrijpt u sommige dingen niet evenals uw moeder.
En wat met u nu? - Mij?
Niets.
Maar het is, in ieder geval, waarschijnlijk nog rechtvaardig ook.
Waarom zou iedereen een arts willen worden in deze nootachtige wereld?
Ik had nooit gedacht dat ik je zo wanhopig zou zien.
En na zulk een kleine nederlaag. - Kleine nederlaag?
Asagai, deze familie is kapot gemaakt.
Wat scheelt er met u?
Gebruiken zij geld, daar waar u vandaan komt?
Bekijk me.
Bekijk me, Alaiyo.
Was het uw geld?
Ik vroeg je of het uw geld is dat verloren is gegaan? - Het behoorde tot ons allemaal.
Wie zegt dat? Verdiende u het? Verdiende iedereen het?
Mijn vader verdiende het. - Oh, ja, en hij stierf om het ter beschikking te stellen.
Maar wat als hij niet was gestorven?
Wat dan zou gebeurd zijn met al de dromen,
het huis, de regeling, de artsendroom?
Er is iets erg verkeerd
wanneer alle dromen van een huis afhangen van het sterven van een man.
Ja, zeker uw broer maakte een stomme en kinderachtige fout,
maar u weet wat ik denk?
Ik denk dat U hem dankbaar bent. - Waar spreekt gij over?
Ik spreek over hoe dankbaar u bent, nu je een van uw dromen kunt opgeven.
Heck, heeft het gehele menselijke ras opgegeven.
Al uw grote uitspraken over, "Hoe goed strijd is"
en "waar wij allen naartoe gaan" en "waarom wij alles hinderlijk is."
En u kunt het niet beantwoorden. - Ik beleef gewoon het antwoord.
Ik ben een uitzonderlijke man in mijn dorp wie zelfs een boek kan lezen.
Amerika is voor het grootste deel van mijn landgenoten is een abstracte voorstelling, een plaats op een landkaart.
Ik leef en studeer hier.
Ik weet dat buitengewone dingen kunnen gebeuren omdat zij elke dag voor me gebeuren.
Dus, hou op met jammeren en kreunen, Alaiyo, en vertel me wat u van plan bent om te doen.
Ik weet niet het.
Ik veronderstel dat ik moet nadenken.
Ik zal u helpen.
Wanneer dit alles voorbij is, kunt u met me mee gaan.
U vraagt me om een afspraak op een moment als dit?
Neen niet naar de film of voor een etentje. U moet met mij meegaan, naar huis, naar Afrika.
Naar Nigeria?
Ik zal u de bergen en de sterren tonen en zal u koude drank geven uit de kalebas,
en u de oude liederen leren en de manieren van de Yoruba mensen
En, indien ooit heimwee krijgt,
Zullen we ons er van overtuigen te zijn weggeweest voor slechts een dag.
U brengt me volledig in verwarring. - Hoe? Waarom?
Teveel dingen. Er is teveel gebeurd vandaag.
Ik heb behoefte om te denken.
Ik zal weg gaan om je te laten denken.
Zo heb ik naar u gekeken en heb ik gezegd,
"Zo dat is wat de Nieuwe Wereld tenslotte heeft vervaardigd."
Daar is hij, Monsieur le petit bourgeois noir, in persoon.
Wat is onze volgende regeling, M. Carnegie? Een jacht op Meer Michigan?
Waar u zal worden geïnstalleerd? als voorzitter van één of andere raad?
Ik bekijk u en zie de definitieve triomf van de stompzinnigheid in deze wereld.
Wie was dat? - Uw echtgenoot.
Naar waar gaat hij? - Ik denkt hij een vergadering had bij US Steel.
Bennie, u zei toch niets slecht tegen hem, of wel?
Slecht? hem? Neen, ik vertelde hem dat hij een brave jongen was,
vol van dromen en alle zoete lekkernij.
Het is een grote knoeiboel hier binnen, zeker?
Goed, het heeft geen zin om te kniezen, wij moeten beginnen met deze kratten uit te pakken
en één van u belt de verhuizers, vertel hen om niet te komen.
Waarom?
Maar heeft geen zin hen zo ver te laten komen, hen te laten omdraaien, om terug te gaan.
Zij rekenen u hiervoor ook aan.
Neen.
Lena, neen. Lena.
Bennie, wil het haar vertellen.
Bennie, wil jij het haar vertellen, alstublieft dat wij niet anders kunnen dan verhuizen?
Lena, nu de huishuur is niet meer dan $1,25 per maand,
wij leven met vier volwassen mensen in dit huis, wij zullen werken.
Lena ik zal 20 uren per dag werken als ik moet.
Ik zal mijn baby aan mijn rug vastbinden, als ik moet. Maar Lena, wij moeten verhuizen.
Lena, neen, wij moeten hier weg. - Neen, Ruth, neen.
Ik begin de dingen anders te zien, nu.
Nu, ik heb zitten denken op welke wijze we deze plaats kunnen renoveren.
Ik heb een tweedehands bureel gezien gisteren in Maxwell straat
dat daar perfect in past. - Neen. Neen.
Alles wat het nodig heeft is een beetje vernis en enkele nieuwe handvatten, wel.
En Walter Lee kan enkele schermen opzetten in uw kamer rond de baby…
Waar ben je geweest, zoon? - Telefoneren.
Naar wie? - Naar de man.
"Welke man,baby? - De man, Mamma.
Weet u niet wie de man is?
Beneatha, gij zo een slim meisje. Vertel Mamma wie de man is.
Lindner. - Juist. Dat is goed.
Ik heb hem verteld dat hij direct naar hier kon komen.
Voor wat? Waarvoor wil je hem zien? - Wij gaan zaken met hem doen.
Over wat praat jij, baby?
Ik spreek over het leven, Mamma.
Gij die me altijd vertelt om het leven te zien op manier zoals het is?
Goed, ik heb ontdekt, hoe het leven werkelijk is.
Hij die krijgt en die niet krijgt.
Zie, Mamma, het leven is verdeeld tussen de nemers en de gevers.
En sommigen onder ons blijven altijd gevers.
Mensen zoals Willy Harris worden nooit gevers.
Weet U waarom de rest van ons altijd gever blijft?
omdat wij allemaal verkeerd denken, wij denken verkeerd.
Wij die enkel en altijd proberen het goede en het verkeerde deel van dingen in het leven te vinden
en zich daar altijd ongerust over maken en er over schreeuwen.
Wij staan s'nachts op en liggen daar over te piekeren.
En ondertussen, zij de nemers zijn enkel bezig met nemen en nemen.
Willy Harris?
Willy Harris telt zelfs niet mee in de grote regeling van dingen.
Neen. Neen, maar ik zal één ding over oude Willy zeggen.
Hij leerde me om mijn ogen te openen voor wat in deze wereld telt.
Waarvoor laat je die man naar hier komen, Walter Lee? - Ik heb hem gevraagd om naar de show te komen kijken.
Wij gaan een show voor de man geven, precies dat wat hij wil zien.
Spreekt gij nu over geld afnemen van die mensen
om de verhuizing naar ons huis tegen te houden?
Neen, het is niet alleen maar praten dat ik er over doe, baby,
ik ga jullie aan het vertellen wat er gaat gebeuren.
Oh, God, waar is de bodem?
Waar de eerlijke bodem van God, zo kan hij niet verder gaan?
Waar is de bodem? Waar is de bodem?
Gij en die Afrikaanse jongen. Alle twee of om het even wie draagt enkel een vlag,
of een speer, of zingt sommige marsch liederen, Euh?
Jullie zitten altijd maar te kijken naar wat juist en wat verkeerd aan de dingen, Euh?
U weet wat gaat gebeuren met die jongen op een dag?
Hij gaat zichzelf terugvinden opgesloten in een kerker voor altijd
en de nemers gaan de sleutel hebben.
Vergeet het, baby. Er zijn geen oorzaken en gevolgen in deze wereld.
Er is niets anders dan nemers en hij die het meest neemt is het slimst.
En het maakt verdomd helemaal geen verschil uit hoe.
Gij maakt van binnen in mij iets aan het wenen, zoon.
Oh neen, Mamma, niet wenen. Ween niet, Mamma.
U moet begrijpen dat het blanke man die door die deur binnen gaat komen,
ons meer geld gaat kunnen geven dan dat wij ooit hadden.
Meer geld dan Willy van ons afnam, meer geld dan dat Papa achtergelaten heeft.
Het is zo belangrijk voor hem en ik ga hem aan de oplossing helpen.
Ik ga een show opvoeren, Mamma.
Zoon, ik komt uit vijf generaties van mensen die slaven en deelpachters waren,
maar er is niet iemand in mijn familie die ooit het loon van iemand heeft genomen
dat was een manier om ons te vertellen dat wij anders niet waard waren om op de aarde rond te lopen.
Wij zijn nooit zo slecht geweest. Wij hebben die soort dood nooit in ons lichaam gehad.
Wat is het probleem met jullie mensen?
Ik maakte deze wereld niet. Hij werd aan mij op deze manier gegeven.
En bij de hel, ja, ik wil enkele jachten!
En, ja, ik wil enkele echte parels hangen rond de hals van mijn vrouw.
Wordt er van uitgegaan dat zij geen parels mag dragen?
Is er dan iemand die mag beslissen
welke vrouw echte parels mag dragen in deze wereld?
Ik vertel u, ik ben een man en ik wil mijn dat vrouw enkele parels draagt.
Maar hoe gaat gij u dan van binnen voelen?
Ik ga me heel goed voelen, Mamma. Ik ga me voelen als een man.
Maar er gaat niets meer over blijven dat echte waarde... - Ik ga me goed voelen, Mamma!
Ik ga die man recht in de ogen kijken en hem zeggen,
"Oké, M. Lindner, dat is daar uw buurt",
"u kreeg het recht om het te houden op de manier zoals u het wil."
" U kreeg het recht om het te hebben zoals u het wilt."
"Schrijf enkel de cheque en het huis is van u."
"Geef enkel dat geld in mijn handen"
"en u moet daarna niet meer leven naast een bos van stinken Negers."
En, oh, Mamma, voor het laatste bedrijf...
Oh, Mamma, ik wil zelfs op mijn zwarte knieën, als ik moet om te krijgen wat ik wil,
zodat die blanke man krijgt wat hij werkelijk wil.
Kapitein, mijnheer, bosmens.
Oh, Grote Witte Vader, u hebt ons enkel dat geld gegeven,
omdat wij de mensen niet zouden gaan bevuilen in uw witte volksbuurt.
En ik ga me goed voelen. ik ga me goed voelen.
Heerlijk.
Dat is geen man. Dat is niets dan een tandenloze rat.
Wil je broer bedriegen?
Hij is geen broer van mij. - Wat zei u daar?
De mens in die man, is geen broer van mij.
Oh, jij voelt zich zelfs beter dan hij? - Kun je nu niet voor een keer achter mij staan?
U zag wat hij daar juist deed, Mamma. U zag hem neer op zijn knieën.
Was u het niet die me altijd geleerd heeft om, om het even welke mens te verachten wie dat zou doen?
Ja, ik en uw papa, wij hebben u dat geleerd.
En wij hebben u ook nog iets anders geleerd. Wij hebben u geleerd om van hem te houden.
Van hem houden? Er is niets overgebleven om van te houden.
Er is altijd iets overgebleven om van te houden.
Hebt u voor die jongen vandaag gehuild?
Ik bedoel niet voor uzelf of voor de familie omdat wij het geld verloren.
Ik bedoel, voor hem, wat hij gedaan heeft,
en wat het allemaal van hem heeft gemaakt.
Oh, kind, wanneer denkt U is de tijd om van iemand te houden het grootst?
Wanneer zij goed gedaan hebben en alles gemakkelijk gemaakt voor iedereen?
Dat is wat u denkt?
U bent nog lang niet klaar met leren.
De tijd om het meest van iemand te houden is wanneer hij het diepst zit
en niet meer in zichzelf gelooft omdat de wereld hem zo afranselde.
Wanneer u begint met iemand te meten, moet u hem juist meten.
Meet hem correct.
Zorg u ervoor in je gedane rekening alle heuvels en valleien die hij door komt opgenomen zijn
alvorens hij komt waar hij werkelijk moet zijn.
De verhuisers zijn hier. - Zijn zij hier, baby?
Goed, ik ga beter naar beneden om met hen te praten.
Ik ben direct hierheen gekomen. Goed, was ik blij om van u, mensen iets te horen.
Walter, hij is hier.
Goed, weet u, het leven kan werkelijk zoveel gemakkelijker zijn dan mensen het soms maken.
Oké, zo met wie moet ik onderhandelen? U, Mevr. Younger, of uw zoon?
Oh, u doet dit met mijn zoon.
Oké.
Dit zijn enkele officiële documenten.
Travis, ga naar buiten. - Neen, dat moet helemaal niet, Travis. Blijf hier.
Ga zitten, omdat uw Papa klaar is om iets te doen waarbij
jij hier nodig bent om het te begrijpen.
Onderwijs hem over wat belangrijk is in deze wereld en onderwijs hem goed.
Zoals Willy Harris het aan u leerde.
Onderwijs hem over de nemers en gevers
Ga door.
Toon uw zoon waar vijf generaties over gedaan hebben om zo ver te komen.
Goed, M. Lindner,
Ik heb je naar hiertoe laten komen
omdat ik en mijn familie, wij allen zeer duidelijke mensen zijn.
Ja.
Ik werkte het meest als chauffeur mijn leven,
en mijn vrouw, doet zij doet huishoudelijk werk en dat deed mijn moeder ook.
Ik bedoel, wij zeer duidelijk. - Ja, M. Younger.
En mijn vader...
Mijn vader was een handarbeider in zijn leven. - Ja, ik begrijpt dat. Dat is me duidelijk. Ja.
Mijn vader sloeg bijna eens een man dood
omdat hij hem had verweten voor iets heel erg slecht of zoiets.
U begrijpt wat ik bedoel?
Ik ben er niet zo zeker van.
Wat ik probeert te zeggen is dat wij uit een familie komen van mensen met een grote trots.
Ik bedoel, wij zijn zeer trotse mensen.
En dat is daar aan de andere kant mijn zuster en zij gaat een arts worden.
En wij zijn zeer trots. - Ja. Goed, u moet dat zijn. Zeker…
Wacht even, laat me uitspreken.
Wat ik U probeer te zeggen is dat wij uit trotse mensen voortkomen...
Dat is mijn zoon, Travis. Kom hier, Travis.
En hij is de zesde generatie van onze familie in dit land.
Wij hebben allemaal nagedacht over uw aanbieding. - Goed. Goed, goed, goed, goed, goed.
En wij hebben beslist
om toch naar ons huis te verhuizen, omdat mijn vader...
Mijn vader, verdiende het voor ons, baksteen per baksteen.
En wij willen zeker niet beginnen met problemen of strijd als daar geen reden toe is.
En wij zullen er aan alles doen, weet u, om goede buren te zijn.
En dat is alles wat wij hier over te zeggen hebben.
Wij willen uw geld niet.
Zo hebt u hebt beslist om daar echt te gaan wonen?
Goed, dan... Moet ik op u beroep doen, Mevr. Younger.
Ik bedoel, u bent ouder, u bent wijzer, u weet hoe de wereld in elkaar zit en werkt.
Praat met deze jongen. - Oh, ik ben bang dat U het niet begrijpt.
Zie, als mijn zoon juist kwam te zeggen dat wij naar ons huis gingen verhuizen.
dan valt er voor mij niets meer over te zeggen.
Goed, weet u hoe deze jonge mensen tegenwoordig zijn.
U kunt zo maar geen dingen met hen doen.
Vaarwel.
Goed, als U, mensen daar zo over denkt,
neem ik aan dat er voor mij niets meer over te zeggen valt.
Ik...
Ik hoop dat jullie goed weten waaraan jullie beginnen.
Ik kreeg de opdracht om vier kamers te verhuizen, een familie van vijf mensen. Bent U dat?
Dat zijn wij ja. - Laat de hel hier losbarsten.
Laten we gaan. Laten we gaan.
Hé, Travis, doe uw jasje aan.
Walter Lee, knoop je das, gij ziet er uit als een gangster.
Lach niet, Beneatha.
Oh, wacht, baby, dat is geen baal katoen. Dat is mijn stoel.
Ik heb die stoel al 25 jaar. en ik wil daar opnieuw inzitten.
Mamma, ik denk dat ik ga trouwen met Joseph Asagai en één dag in Afrika ga leven.
Jij lijkt me nog niet oud genoeg om iemand te trouwen. - Niet nu, maar één of andere dag.
Denk aan al het goede dat ik kan doen als arts in Afrika.
Meisje, u moet alles over Afrika vergeten en alle Afrikanen
en gaan trouwen met iemand die je kan onderhouden, zoals George Murchison.
Ik zal nooit trouwen met die bekrompen, kleine bourgeois
als was hij nog Adam en Eva.
Adam moest ook geen geld hebben.
Is er iets verkeerd?
Hij komt binnen in de mannenwereld vandaag.
Zeker doet hij dat.
Waarom ga je al niet naar beneden, liefje. Ik zal daar ook direct zijn.
Oké.
Vooruit , Mamma. - Oh, in orde. In orde, baby, in orde.
In orde.
God heb genade. Hoe kon ik naar beneden gaan mijn en mijn plant vergeten?
Dank u, zoon. - Dank u, Mamma.
Vertaling, ondertiteling en synchronisatie: Willy51 Controle, resync en verbetering: Goffini